Η 12η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αρθρίτιδας» το 1996, από τη Διεθνή Ένωση Ρευματολογίας και Αρθρίτιδας.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα κοινή φλεγμονή, που εμφανίζεται συνήθως σε μεσήλικες ή ηλικιωμένους.  Εκδηλώνεται με πόνο, δυσκαμψία, οίδημα και ερυθρότητα αλλά το πρακτικό πρόβλημα αφορά στον περιορισμό της κινητικότητας σε μια ή περισσότερες αρθρώσεις.
Κάποια στατιστικά στοιχεία, είναι απαραίτητα για να κατανοήσει κάποιος το μέγεθος και την έκτασή της. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία, 400 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, ζουν με χρόνιους πόνους ή αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα λόγω αρθρίτιδας και μυοσκελετικών παθήσεων, όπως η οστεοπόρωση. Εκτιμάται ότι 4 στους 5 ανθρώπους θα αντιμετωπίσουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους πόνο στην πλάτη. Στην Ευρώπη, 103.000.000 άτομα υποφέρουν από αρθρίτιδα και άλλες ρευματικές νόσους. Στην Ελλάδα τώρα, το 14% του ελληνικού πληθυσμού (1.400.000 Έλληνες) επισκέπτονται το γιατρό τους με προβλήματα των αρθρώσεων, μια παθολογική κατάσταση που προκαλεί πόνο, απώλεια εργατοωρών, κακή ποιότητα ζωής, πρόωρη συνταξιοδότηση και - εάν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα - σοβαρή αναπηρία στον πάσχοντα.

H αρθρίτιδα μπορεί να επηρεάσει και άτομα κάθε ηλικίας, αν και είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας άνω των 55 ετών. Υπάρχουν δυστυχώς και ορισμένοι τύποι αρθρίτιδας που μπορεί να επηρεάσουν και παιδιά, ενώ οι γυναίκες προσβάλλονται συχνότερα και συχνά παρουσιάζουν πιο σοβαρά συμπτώματα από τους άνδρες

Που γίνεται η διάγνωση μιας αρθρίτιδας 

Ο ρευματολόγος είναι ο ειδικός γιατρός που ασχολείται με την παθολογία του μυοσκελετικού συστήματος και μόνο αυτός έχει εμπειρία στη διάγνωση, στη θεραπεία, στην αποκατάσταση και στην πρόληψη της αρθρίτιδας.

Τι πρέπει να κάνω για να θεραπεύσω την αρθρίτιδα 

Λόγω της μεγάλου εύρους των παθήσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε εμφάνιση αρθρίτιδας, πρέπει αρχικά να γίνει σωστή κλινική διάγνωση. Αμέσως μετά, πρέπει να ακολουθηθεί ειδική κατά περίπτωση θεραπευτική αγωγή, της οποίας η διάρκεια χορήγησης ποικίλλει κατά περίπτωση προκειμένου να υποχωρήσει ο πόνος και η φλεγμονή και να αποφευχθεί η εγκατάσταση μόνιμων οστικών παραμορφώσεων που δυσκολεύουν την κινητικότητα του ασθενή.